Nr. 43
De zon lacht op de mens die zijn eigen geluk maakt, en andere meningen van de broodschrijver over zijn vak.
Hey schat, ja hier onder de auto, dode kat weg aan het schrapen. Ik mis nog de linkerpoot. Alleen een hele poes levert geld op. Luister goed, er borrelt een verhaal, heus, met beschrijvingen en zo. Moet van de uitgever, en de boodschappentas is leeg, dus daar gaat ie. “De zon bereikte haar hoogtepunt.” Heb je dat? Wat zeg je? Fout taalgebruik? Poëzie, schatje… je moet het zo zien: de zon scheen door het dakraam op haar hoogtepunt, als je begrijpt hoe dit licht valt. Na ja, een bijster helder schijnend licht is die meid waarschijnlijk niet als ze dat raam zo open laat staan, maar de zon schijnt er in ieder geval hard op, dat heb je nou eenmaal met lekkere wijven. En het hoogtepunt was gauw bereikt. Zo: heb je de zaak neergepend? Wat? Of dit weer zo moet? Fictie? Zuivere empirie! Harde observatie! En dit is broodschrijverij, dus komt een en ander meteen tot het punt. Nou goed, schrijven is schrappen. Tweede poging: “De drafbaan was leeg, op een eenzame hengst na; Bert verliet Bar Susanna.” Wat denk je daarvan? Zou dat een verhaal kunnen worden? Ach, fok schrijven, kom gauw naar de garage. En doe een schort om, want ik heb smerige handen, schat.
